تو زندگی هرکسی باید یکی باشه که هرموقع که بخوای و در مورد هرچی که دلت میخواد بتونی باهاش حرف بزنی.. از همه چی.. از دردات.. از دل گرفتگیات.. از بغضات.. یا نه.. از خوشیات.. از خوش گذرونیات.. از حال خوبت.. یکی باشه که بتونی بدون محدودیت زمانی و بدون هیچ خودسانسوری باهاش حرف بزنی.. اونم فقط با یه لبخند نگات کنه.. میدونی از کدوم لبخندا؟!  از همونا که به اندازه ی کل آرامش اقیانوس آرام،  آرامش میده بهت.. یکی که حتی بعد از چند روزم که بگذره بتونی با بستن چشمات و یادآوری حرفاش سراسر حس خوب بشی.. یکی که مهربونیاش مث بارونای شمال باشه.. نرم نرم و آروم اما همیشگی.. اونقدر نرم و آروم که خووووب نفوذ کنه تو وجودت.. اونوقت میدونی چی میشه؟!  روزایی که نداریشم میتونی ازون سفره ی زیرزمینی محبت و مهربونی که واست درس کرده استفاده کنی و حالت خوب بشه.. میدونی چجوری؟!  با به یاد آوردن خاطرات و لحظه های خوبی که واست ساخته.. با هرچیزی که تورو یادش بندازه.. خلاصه که آره باید یکی باشه....